Het levenstestament

Vandaag staan er twee interessante artikelen over het levenstestament in de Gelderlander, geschreven door Eric Reijnen Rutten (hij heeft mij ook geïnterviewd toen ‘Dat je altijd bij me blijft’ verscheen). Goed dat dit onderwerp weer aandacht krijgt!

In het eerste artikel een interview met Erik Verschuren, huisarts in Wijchen. Erik vertelt dat het nog regelmatig voorkomt dat mensen denken dat ze met een levenstestament geregeld hebben dat ze euthanasie krijgen als ze bijvoorbeeld dement worden. Dit is een groot misverstand, ik heb dat ook regelmatig gehoord en het is een reden waarom ik besloot ‘Dat je altijd bij me blijft’ te publiceren.

Nadat Marcel de diagnose Alzheimer kreeg hebben we beiden een levenstestament gemaakt. De notaris gaf aan dat het geen zin had om hierin iets over euthanasie op te nemen, hiervoor moesten we bij de huisarts zijn. Met alles wat ik nu van dit onderwerp weet had hij hier meer dan gelijk in. Vrij kort na Marcels dood sprak ik een notaris die van mening was dat het juist heel belangrijk is om een euthanasiewens in een levenstestament op te nemen. Dit klopt gewoon niet, en ik vond het nogal eigenaardig dat een notaris, best een officieel beroep lijkt me, verkeerde informatie geeft. Ik lees in het interview dat er op dit gebied gelukkig wat aan het veranderen is.

De beroepsorganisaties van notarissen en huisartsen hebben dit jaar afgesproken dat medische behandelwensen, zoals euthanasie of een niet-reanimeerverzoek, niet meer standaard thuishoren in een levenstestament.

Als je nog meer informatie wilt over het levenstestament, lees dan ook het tweede artikel. En in een artikel van een paar dagen daarvoor een interview met Nicole van Swelm. Haar Andre kreeg net als Marcel op jonge leeftijd de diagnose dementie en ook hij koos voor euthanasie.