Kort na Marcels dood merkte ik dat ik details rondom zijn ziekte en euthanasie begon te vergeten, en om dit te voorkomen ben ik het een en ander op gaan schrijven. Eerst voor mezelf, maar later ook met het idee dat het misschien een steun zou kunnen zijn voor mensen in dezelfde situatie. Of om de discussie rondom euthanasie bij Alzheimer te openen, want het is me opgevallen dat er onduidelijkheid is over dit onderwerp, ook bij zorgprofessionals. Dit verhaal is nu een boek: ‘Dat je altijd bij me blijft’.
