Precies een week geleden is het nu, dat ‘Dat je altijd bij me blijft’ verscheen. Ik ben nogal overdonderd door alle reacties, en er druk mee. En niet alleen ik, ook mijn zussen Ellen en Moniek en de zussen van Marcel, Marlijne en Jolanda, hebben veel appjes te beantwoorden. We lijken wel een projectteam.
Ik ga niet alle reacties noemen, daar zijn het er te veel voor, maar ik wil er wel een paar uithalen.
Marlijne schreef op Facebook (ik moest natuurlijk huilen toen ik dit las).
Lieve Tania, heel erg knap van je! Marcel was supergelukkig met jou en jij met Marcel! Wat is er mooier dan de liefde? Jij hebt mijn ‘kleine’ broertje in liefde los gelaten. En hij blijft voor altijd bij je! Liefde is sterker dan de dood…. Liefs
Ook heel bijzonder vond ik de mails van mensen die Marcel gekend hebben, maar die ik zelf niet ken. Zoals van Annemarie:
Ik wil je boek graag bestellen. En dan het liefst op de manier waarop je het meeste geld overhoudt voor het goede doel.
Ik heb op de basisschool bij Marcel in de klas gezeten. Hoorde af en toe over hem en dat hij alzheimer had gekregen.
Ik kom regelmatig langs zijn bankje in het bos. Een mooie herinnering aan hem!
Of van Frank en Marianne:
Wij kennen elkaar niet persoonlijk, maar we zouden graag een boek willen bestellen. Frank heeft jaren met Marcel gebasketbald, en verschillende keren met een groep (waaronder Marcel) geskied. Via John zijn wij na die verpletterende diagnose op de hoogte gebleven van zijn ziekte en heftig en intens verdrietig proces. Een ontzettend moedige keuze die hij heeft gemaakt om het leven los te laten. Wanneer we wandelen bij de Hatertse Vennen, stoppen we altijd even bij zijn bankje.
Mooi en ontroerend om te vernemen, dat je een boek over jullie leven samen hebt geschreven.
Waarheen jij ook gaat Tania, Marcel reist overal met je mee.
Dat er mensen die ik niet ken langs Marcel bankje lopen en dan aan hem denken, ik heb daar nooit zo bij stilgestaan, maar het doet me goed.
Wat ik ook fijn vond is dat mensen het boek willen lezen omdat het over Alzheimer en euthanasie gaat.
Hoi Moniek ik las jouw berichtje net over jouw zusje en haar boek. Ik heb het boek besteld. Mijn moeder had ook op jonge leeftijd Alzheimer, bij haar begon het op 57 jarige leeftijd, en zij is met 67 jaar overleden. Dit is inmiddels 26 jaar geleden. Wat dat voor impact op haar, mijn vader, ons gezin maar ook op mij persoonlijk heeft gehad is onvoorstelbaar. Het heeft mij nooit meer losgelaten. Zo ben ik dus ook bezig om hierin goed voor mijzelf te zorgen als het mij ook zou overkomen. Ik heb voorwerk gedaan en hoop als het mij overkomt mijn partner en kinderen geen discussies moeten voeren met artsen en instanties over de gevraagde en gewenste euthanasie. Daarom wil ik graag lezen hoe jouw zusje dit proces heeft doorstaan en uiteraard ook haar partner. Dat het geld wordt gedoneerd aan Alzheimer is alleen al fantastisch. 🙏 Heel veel liefs Twanny 🧡🧡
En ik wil niet onvermeld laten dat mijn vriendin Ineke, die ik nog ken van de middelbare school en die onderdeel uitmaakt van het mini-expeditieteam, zes boeken bestelde omdat ook haar broers en zussen het willen lezen. Deels omdat ze Marcel gekend hebben, maar ook omdat sommigen zelf vrijwilligerswerk in het Odensehuis in Wijchen doen en Alzheimeronderzoek willen steunen.
Er krijg inmiddels ook berichten van mensen die ‘Dat je altijd bij me blijft’ hebben gelezen, daarover later meer.
